Niestety, trzeba mieć ukończone 18 lat. Należy jednak pamiętać, że można przystąpić do kursu w terminie 3 miesięcy przed ukończeniem 18 roku życia.

Tak. Obowiązujące przepisy przewidują w niektórych sytuacjach obowiązek poddania się przez kierowcę badaniu psychologicznemu, które przeprowadzane jest w celu orzeczenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem. Tak jest m.in. w przypadku kierującego pojazdem silnikowym w związku z przekroczeniem liczby 24 punktów karnych - art. 124 ust. I pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. nr 108, poz. 908 ze zm.). Koszt przeprowadzenia badania ponosi kierowca. Maksymalne stawki za takie badanie to aktualnie 120 zł, a w trybie odwoławczym 180 zł.

Decyzję o skierowaniu na badania psychologiczne wydaje Komendant Powiatowy (Miejski, Rejonowy) Policji w terminie 30 dni od przekroczenia dopuszczalnej liczby punktów. Kierowca ma obowiązek stawić się na badania w ciągu 30 dni od otrzymania skierowania. Niestawienie się może skutkować cofnięciem prawa jazdy. Badanie psychologiczne obejmuje ocenę cech osobowości kierowcy, jego sprawności intelektualnej oraz psychofizycznej i stanowi podstawę do wydania orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów. Badany otrzymuje oryginał takiego orzeczenia i ma obowiązek przekazać je właściwemu staroście. Psycholog, który przeprowadził badania, sam zawiadamia starostę o każdym przypadku, w którym stwierdził u badanego istnienie przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów. Kierowca, który nie zgadza się z orzeczeniem może złożyć pisemne odwołanie do podmiotu odwoławczego, którym jest uprawniony psycholog, prowadzący badania w zakresie psychologii transportu przez okres co najmniej pięciu lat. Informację o tym, kto jest podmiotem odwoławczym można uzyskać u psychologa przeprowadzającego badanie. Odwołanie należy wnieść za jego pośrednictwem w terminie 14 dni od otrzymania orzeczenia. Orzeczenie wydane w trybie odwoławczym jest ostateczne.

Od 24 września 1998 r. hotele odpowiadają za pojazdy mechaniczne i rzeczy w nich pozostawione tylko wtedy, gdy z ich posiadaczem zawrą umowę przechowania. Co to oznacza?

Jeśli hotel nie ma parkingu strzeżonego, to nie ponosi żadnej odpowiedzialności za pojazd swojego gościa ani rzeczy w nim pozostawione. Nie ma przy tym znaczenia, że auta są zaparkowane ewidentnie na należącym do hotelu terenie, którego na dodatek całą dobę pilnują ochroniarze.

Sytuacja jest inna, gdy w ramach swojej działalności hotel prowadzi parking strzeżony albo podziemny garaż. Musi wtedy przyjąć auto na swój parking. W ten sposób zawiera z posiadaczem pojazdu umowę przechowania. Dowodem na to będzie kwit parkingowy. W razie kradzieży samochodu lub jego uszkodzenia przechowawca ma obowiązek naprawić szkodę w całości, czyli wypłacić odszkodowanie za auto oraz znajdujące się w nim rzeczy. Ale - uwaga - jeśli w samochodzie chcemy zostawić coś cennego, to należy zapytać przedstawiciela hotelu, czy wyraża na to zgodę. Bez niej przechowawca odpowiada tylko za rzeczy stanowiące zwykłe wyposażenie samochodu (np. bagażnik samochodowy) albo rzeczy zazwyczaj przewożone (np. walizki z ubraniami). Prowadzący parking nie może odmówić przyjęcia takich rzeczy ani ograniczyć w regulaminie czy umowie swojej odpowiedzialności tylko do samego auta.

Zdarza się często, że hotelowy parking strzeżony prowadzony jest przez firmę inną niż hotel i na rzecz tej innej firmy pobierane są opłaty za parkowanie. W takiej sytuacji za ewentualne straty, jakie poniósł gość hotelu w związku z parkowaniem auta, odpowiada przedsiębiorca prowadzący parking. Do niego należy kierować roszczenia. Ma to znaczenie o tyle, że hotele są znacznie bogatszymi przedsiębiorstwami niż np. jednoosobowa firma parkingowa i łatwiej wyegzekwować od nich odszkodowanie. Przed zawarciem umowy przechowania wyjątkowo drogiego auta zawsze warto sprawdzić, czy podmiot prowadzący parking jest ubezpieczony od odpowiedzialności cywilnej.

Kodeks Drogowy mówi, że od 1 października do ostatniego dnia lutego należy używać świateł mijania przez całą dobę. Przepis ten nie dotyczy pojazdów, które świateł mijania nie mają. Jest jednak obowiązek włączania tych, które są na wyposażeniu. W przypadku roweru to biała lampka z przodu i czerwona z tyłu. Szczególnie ważne jest to nocą. Zarówno rowerzyści, jak i kierowcy powinni pamiętać o włączaniu świateł w tunelach.

1. Na autostradzie obowiązuje zakaz zatrzymywania się. Zarządzenie to nie dotyczy jedynie wyznaczonych do tego celu parkingów i Miejsc Obsługi Podróżnych.
   
   
2. Na autostradzie nie możemy cofać i zawracać (nawet na Placach Poboru Opłat).
   
   
3. Należy pamiętać, że lewy pas jezdni służy tylko do wyprzedzania.
   
   
4. Maksymalna prędkość, z jaką można poruszać się po autostradzie w Polsce, wynosi 130 km/h.
   
   
5. W razie awarii samochodu należy zatrzymać pojazd jak najbliżej prawej krawędzi jezdni, włączyć światła awaryjne, a 100 metrów za samochodem ustawić trójkąt ostrzegawczy. Następnie, należy wezwać pomoc np. z najbliższego telefonu SOS.
   
   
6. Jeśli musimy wymienić koło, lub dolać płynu do spryskiwaczy, należy założyć kamizelkę fluorescencyjno – odblaskową.
   
   
7. W przypadku stłuczki lub wypadku należy, tak jak na każdej innej drodze, usunąć uszkodzone samochody z pasa ruchu i pomóc poszkodowanym.
   
8. Należy zachować dystans do sąsiadów przed sobą - dwie sekundy to minimum.
   
   
9. Jeśli trafimy na zator, niedopuszczalne jest „myszkowanie“ po pasach, w poszukiwaniu tego, po którym ruch odbywa się szybciej. Natomiast gdy ktoś koniecznie chce zmienić pas, należy mu to umożliwić.
   
   
10. W przypadku gdy liczba pasów ulega ograniczeniu i tworzy się zator, na zwężeniu obowiązuje reguła zamka błyskawicznego: na przemian wjeżdża jeden pojazd z lewego pasa, drugi z prawego itd.
    
    
11. Jeśli widzimy, że samochód jadący pasem na prawo od nas za chwilę może zostać przyblokowany przez wolniej jadącą ciężarówkę, zwolnijmy nieco, żeby mógł wjechać przed nas i wyprzedzić, a nie być zmuszony do gwałtownego hamowania.

Źródło: www.krbrd.gov.pl

Kraj	Dopuszczalna prędkość (w km/h)	Kraj	Dopuszczalna prędkość (w km/h)
Austria	120	Niemcy	bez ograniczeń*
Belgia	120	Norwegia	90
Białoruś	100	Polska	130
Bułgaria	120	Portugalia	120
Czechy	130	Rosja	110
Dania	110	Rumunia	120
Estonia	110	Słowacja	130
Finlandia	120	Słowenia	130
Francja	130	Szwajcaria	120
Grecja	120	Szwecja	110
Hiszpania	120	Turcja	130
Holandia	120	Węgry	120
Irlandia	112	Wielka Brytania	112
Jugosławia	120	Włochy	120
Luksemburg	120

* - na niemieckich autostradach zalecana jest prędkość 130 km/h, kto jedzie szybciej ponosi ryzyko współodpowiedzialności za wypadek, w którym ewentualnie będzie uczestniczył, nawet jeśli ktoś inny byłby jego sprawcą.

I. Nocne parkowanie

Mało który kierowca zwraca uwagę za znaki informujące o tym, że nocą w określonych godzinach auto nie może być zaparkowane na ulicy, a gdy złamiemy ten zakaz, zostanie wywiezione na polecenie straży miejskiej.
Przeważnie w centrach miasta jest wiele takich znaków. Postawiono je, ponieważ w nocy trwają prace porządkowe: czyszczenie, zmywanie i zamiatanie jezdni i chodników.
Jeśli nie zastosujemy się do tych znaków, grozi nam oprócz mandatu odholowanie auta. A to wiąże się z niemałymi kosztami holowania i parkingu.

II. Nieważne prawo jazdy

Policjanci i media cały czas przypominają o wymianie starych praw jazdy (tzw. "książeczkowych") do końca czerwca 2006 roku.
Funkcjonariusze grożą mandatami w wysokości 50 do 500 złoty, w zależności od interpretacji przepisów.
Jeżeli podczas kontroli przez policję okaże się, że nasze prawo jazdy jest nieaktualne, musimy opuścić samochód i nie możemy kontynuować jazdy. Dodatkowo, gdy funkcjonariusz stwierdzi, że samochód stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego, ma prawo wezwać lawetę i odstawić samochód na parking (oczywiście koszty, oprócz mandatu, pokryje nasz portfel).
Takie same konsekwencje grożą nam, gdy nie mamy ważnego przeglądu technicznego lub ubezpieczenia.

III. Inne powody

1. Straż miejska może wezwać lawetę, gdy zostawimy auto w miejscu niedozwolonym i w dodatku jego położenie utrudnia ruch innych użytkowników.
   
   
2. Straż pożarna może nakazać usunięcie samochodu, jeśli przeszkadza on w akcji ratowniczej.
   
   
3. Usunięty na nasz koszt może być również wrak, który szpeci teren osiedla. Tu z wnioskiem mogą wystąpić: zarządca nieruchomości, administracja lub prezes spółdzielni. Należy także pamiętać, że dane właściciela można ustalić nie tylko na podstawie numerów rejestracyjnych, ale także na podstawie numerów silnika.

Dlatego gdy nasz samochód "zniknie", nie musi to od razu oznaczać, że został skradziony. Dlatego najpierw powinniśmy skontaktować się z najbliższym komisariatem policji i strażą miejską, czy przypadkiem nie miał miejsca jeden z opisanych powyżej przypadków. Wtedy przekażą nam oni informację, kto wydał decyzję o odholowaniu i na jaki parking.
Odzyskanie naszego auta jest wtedy możliwe dopiero po wcześniejszym opłaceniu mandatu i dodatkowych kosztów z tym związanych.
Im dłużej auto stoi na parkingu, tym więcej zapłacimy!

PAMIĘTAJ! Jeśli z jakiegoś powodu nie zdecydujemy się na odbiór samochodu z parkingu, to po sześciu miesiącach może on zostać przejęty przez Skarb Państwa.
Dodatkowo odpowiednie urzędy mogą i mają prawo ubiegać się od właściciela należnych kar i opłat.

Porównując oferty przedsiębiorstw wynajmujących samochody konsumentom należy zwrócić uwagę na:

1. dokładne dane kontaktowe do przedsiębiorcy, numer rejestru zezwolenia na działalność, opinie o danej firmie np. w Internecie,
2. sposób podawania ceny, konsument powinien przed zawarciem umowy móc dokładnie określić koszty wynajmu, cena powinna uwzględniać dodatkowe opłaty np. ubezpieczenia,
3. okres wynajmu i możliwość swobodnego go przedłużenia,
4. określenie marki samochodu, modelu, wyposażenia, rocznika produkcji,
5. ustalić miejsce i czas odbioru samochodu,
6. możliwości otrzymania bezpłatnie samochodu zastępczego, jeśli wystąpią kłopoty,
7. sposób ustalenia i naprawy oraz koszty usuwania ewentualnych szkód,
8. jakiego rodzaju dokumentami auta powinniśmy dysponować w danym kraju,
9. dodatkowe wymogi przedsiębiorcy,
10. sposób zawarcia umowy np. rezerwacja przez Internet,
11. okres obowiązywania i zasady promocji,
12. kary umowne za niewłaściwe wykonanie umowy (np. nie dostarczenie auta na czas, braki w wyposażeniu) albo wcześniejsze rozwiązanie umowy.

Warto zadać przedsiębiorcy dodatkowe pytania, jeśli mamy wątpliwości.

Jeśli rezerwujemy samochód przez Internet to trzeba wydrukować kopie zamówienia oraz korespondencje z poczty elektronicznej. W przypadku rezerwacji telefonicznej zaleca się potwierdzenie ustaleń pisemnie. Jeśli zawieramy umowę przez Internet lub telefon konsument ma co najmniej 7 dni roboczych na odstąpienie od umowy.

W trakcie rezerwacji samochodu należy poprosić o zdjęcie modelu, który będzie nam udostępniony. W ten sposób możemy wstępnie stwierdzić, czy dany samochód spełni nasze oczekiwania.

Należy obowiązkowo żądać spisania umowy wynajmu samochodu. Jeden egzemplarz umowy powinien otrzymać konsument. A następnie powinniśmy starannie przeczytać umowę. Umowa, która musi obejmować wszystkie warunki wynajmu. Jeśli niespodziewanie przy odbiorze samochodu będą dokonywane ustalenia ustne trzeba je dopisać do umowy, wraz z datą nowych ustaleń i dodatkowym podpisem stron umowy.

W umowie warto zapisać podział płatności np. zapłatę zaliczki i zasady jej ewentualnego zwrotu. W ten sposób konsument ma chociaż częściowy wpływ na spełnianie obowiązków przez obie strony na każdym etapie. Niekiedy przedsiębiorca, jako zabezpieczanie żąda podpisania dokumentów (np. czeku) in blanco. Należy unikać tego rodzaju sytuacji albo dopilnować, żeby dokument ten został nam zwrócony. Także w umowie fakt ten powinien być wyraźnie wskazany.

W momencie odbioru samochodu konsument powinien obejrzeć samochód i zgłosić niezwłocznie wszelkie zastrzeżenia na piśmie do przedsiębiorcy, w szczególności widoczne uszkodzenia i ich charakter. Wymóg zatwierdzenia przez konsumenta stanu technicznego jest niewłaściwy, ponieważ na ogółu konsument nie jest w stanie tego określić i tym samym pozbawia się praw do odchodzenia roszczeń. Przedsiębiorca ma obowiązek dostarczyć sprawny samochód.

Ponadto odbierając samochód trzeba pamiętać o dokumentach auta. Wtedy można sprawdzić np. kiedy był dokonywany ostatni przegląd okresowy samochodu.

Jeśli podczas pozostawania samochodu w naszej dyspozycji będziemy mieli wypadek warto oddać samochód do warsztatu, aby oszacowano koszty szkód. W ten sposób zabezpieczamy się przed zawyżeniem wartości szkody przez przedsiębiorcę w stosunku do faktycznej usterki samochodu. Jednak naprawę samochodu należy pozostawić właścicielowi samochodu.

W protokole zdania samochodu warto umieścić stwierdzenie, w jakim stanie samochód został zwrócony (bez uszkodzeń zewnętrznych, sprawny technicznie). Protokół odbioru i zdania samochodu powinien być opatrzony datą i podpisem obu stron, sporządzony w dwóch egzemplarzach, jeden dla konsumenta.

UBEZPIECZENIE

Wynajmując samochód za granicą konsument powinien sprawdzić, jakie są warunki ubezpieczenia, w szczególności jakiego rodzaju szkody obejmuje (szkody, kradzież) i uregulowania odnośnie poruszania się po innych krajach. Zdarza się, że zapisy umowy ubezpieczenia wyznaczają specjalne uwarunkowania dotyczące jazdy samochodem w krajach Unii Europejskiej i poza Europą. Czasami konsument musi wykupić dodatkowe ubezpieczenie do wyjazdów zagranicznych. W ogólnych warunkach ubezpieczenia powinna być także wskazana droga zgłaszania szkód, np. w ciągu 48 godzin.

W razie problemów warto skupić się na polubownym rozwiązaniu sporu, ponieważ ubezpieczyciel jest znacznie bogatszym i "potężniejszym graczem rynkowym". Podobnie jak w Polsce, także w innych krajach są wyspecjalizowane organizacje do polubownego rozwiązywania sporów dotyczących ubezpieczeń.

Źródło: Europejskie Centrum Konsumenckie

Nie każdy wie, że parkując auto w miejscu oznaczonym tablicą z literą „P” zawiera umowę z prowadzącym parking. Strony takiej umowy mają prawa i obowiązki, przewidziane przepisami lub uzgodnione indywidualnie. W przypadku parkowania samochodów, strony zawierają – najczęściej ustną – umowę przechowania (parking strzeżony) albo umowę najmu (parking niestrzeżony).

Niestrzeżonego prawo nie strzeże

Większość parkingów - nawet takich, które są płatne - nie jest parkingami strzeżonymi. Są to wyłącznie miejsca przeznaczone do wynajęcia w celu postawienia tam na pewien czas samochodu, ale bez ochrony przed uszkodzeniem lub kradzieżą. W takim przypadku z właścicielem lub dzierżawcą terenu, na którym jest parking niestrzeżony, zawieramy umowę najmu miejsca na dłuższy postój. Jego jedynym obowiązkiem wobec klienta jest zapewnienie odpowiedniej nawierzchni na parkingu i wyznaczenie miejsca postojowego. Za kradzież lub uszkodzenie auta na takim parkingu nie możemy domagać się odszkodowania.

W przypadku wątpliwości, z jakim rodzajem parkingu mamy do czynienia, ważne są tablice informacyjne, ale nie tylko. Parking może być oznakowany jako niestrzeżony, ba – prowadzący go może nie mieć obowiązkowej koncesji i ubezpieczenia, ale wystarczy, że stwarza na parkingu widoczne na pierwszy rzut oka warunki, które świadczą o woli przyjęcia aut na przechowanie. Takie warunki to np. ogrodzenie stały dozór, kolczatki i szlabany przy wjeździe i wyjeździe, wydawanie kwitów z numerem rejestracyjnym auta, sprawdzanie dowodu rejestracyjnego itp. Dowodzą one, że prowadzący parking robi wszystko, by oddać pojazd w stanie w jakim go przyjął. Jeśli na takim parkingu zginie nam auto, sąd najprawdopodobniej uzna, że nie dopełniono umowy przechowania i przyzna odszkodowanie.

Przechowaj auto na strzeżonym

Prowadzący parking strzeżony ma obowiązek przechować auto w stanie niepogorszonym. Musi więc pilnować, aby nikt nie uszkodził czy nie ukradł samochodu, albo jakiś jego części. Nieważne są takie postanowienia regulaminu, że prowadzący parking strzeżony nie odpowiada za kradzież kołpaków lub anteny samochodowej. Sytuacja przedstawia się inaczej, gdy chodzi o rzeczy pozostawione w aucie, a nienależące do jego wyposażenia ani do kategorii rzeczy zazwyczaj przewożonych np. torba z laptopem na tylnym siedzeniu albo drogi telefon komórkowy w skrytce. Przechowawca, czyli prowadzący strzeżony parking, odpowiada za utratę lub uszkodzenie takich rzeczy tylko wtedy, gdy przyjął pojazd wiedząc o nich. Należałoby więc uprzedzić prowadzącego parking o pozostawieniu w aucie innych przedmiotów. Jeśli zgodzi się przyjąć pojazd, to odpowiada również za te rzeczy. Jeśli nie będzie wiedział o ich pozostawieniu w aucie - ryzyko zniszczenia lub kradzieży spada na ich właściciela. Jak jednak zakwalifikować radioodtwarzacz samochodowy albo walizki z ubraniami w bagażniku? Wbudowane fabrycznie radio należy do standardowego wyposażenia auta, więc odpowiada za nie prowadzący parking. Walizki zaś są bagażem zwyczajowo przewożonym samochodem, więc parking nie może odmówić ich przyjęcia.

Weź umowę albo kwit

Jeśli na parkingu strzeżonym auto zostanie uszkodzone, okradzione lub skradzione, to jego posiadaczowi należy się odszkodowanie i to w pełnej wysokości. Oznacza to, że zapis w regulaminie parkingu ograniczający jego odpowiedzialność do jakiejś kwoty, jest z mocy prawa nieważny.

Podstawą do dochodzenia roszczeń jest umowa podpisana z firmą prowadzącą parking, a przy jej braku – kwit parkingowy, w którym powinny być oznaczone co najmniej marka, model oraz numeru rejestracyjny pojazdu. We własnym interesie powinniśmy zawrzeć umowę na piśmie, gdy chcemy zostawić na parkingu auto o dużej wartości albo gdy mamy zamiar korzystać z parkingu przez dłuższy czas.

Warto również sprawdzić, czy prowadzący parking jest ubezpieczony. Na nasze żądanie powinien przedstawić ważną polisę OC. Łatwiej dochodzić odszkodowania, gdy ma je wypłacić ubezpieczyciel.

Podstawa prawna:
Art. 835- 845 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 z późn. zm.) Wyrok Sądu Najwyższego z 6 czerwca 1991 (II CR 740/90; OSNC 1993/3/38) Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 7 kwietnia 1998 r. (I ACa 71/98) Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 10 marca 1999 r. (I ACa 962/98)

Źródło: www.motofakty.pl

Policjant, w celu przeprowadzenia kontroli ruchu drogowego, jest uprawniony do wydawania poleceń i sygnałów. Polecenia i sygnały mogą być wydawane przez policjanta pieszego, znajdującego się w pojeździe lub na pojeździe, jadącego wierzchem, znajdującego się na pokładzie statku powietrznego.

Policjant umundurowany w warunkach dostatecznej widoczności podaje sygnały tarczą do zatrzymywania pojazdów lub ręką, a w warunkach niedostatecznej widoczności latarką ze światłem czerwonym albo tarczą do zatrzymywania pojazdów ze światłem odblaskowym lub światłem czerwonym.

Policjant nie umundurowany jest uprawniony do zatrzymania kierującego pojazdem wyłącznie na obszarze zabudowanym.

Policjant taki w warunkach dostatecznej widoczności podaje sygnały tarczą do zatrzymywania pojazdów, a w warunkach niedostatecznej widoczności - latarką ze światłem czerwonym albo tarczą do zatrzymywania pojazdów ze światłem odblaskowym lub światłem czerwonym.

Policjant jadący pojazdem samochodowym może podawać kierującemu pojazdem polecenia do określonego zachowania się za pomocą urządzeń nagłaśniających, sygnalizacyjnych lub świetlnych. Natomiast policjant patrolu powietrznego polecenie do zatrzymania pojazdu podaje za pomocą urządzeń nagłaśniających lub świetlnych.

Dla zwrócenia uwagi na podawane sygnały lub polecenia policjant może używać sygnałów dźwiękowych lub gwizdka policyjnego. Pojazd powinien być zatrzymany w miejscu, gdzie jest to dozwolone, nie utrudnia ruchu i nie zagraża bezpieczeństwu. W celu dojazdu do takiego miejsca policjant może wydać kontrolowanemu uczestnikowi ruchu polecenie jazdy za pojazdem policyjnym.

Pojazd policyjny powinien być, w miarę możliwości, ustawiony za zatrzymanym pojazdem.

Policjant, po zatrzymaniu pojazdu, podaje kierującemu stopień, imię i nazwisko oraz przyczynę zatrzymania, a ponadto, jeżeli jest w mundurze okazuje legitymację służbową na żądanie kontrolowanego uczestnika ruchu, natomiast, gdy jest po cywilnemu okazuje legitymację służbową bez wezwania. Legitymację tę okazuje w sposób umożliwiający kontrolowanemu uczestnikowi ruchu odczytanie numeru służbowego policjanta oraz nazwy organu, który wydał legitymację. Przystępując do czynności kontrolnych policjant może wydać polecenie unieruchomienia silnika pojazdu. W przypadkach uzasadnionych względami bezpieczeństwa lub uwarunkowanych charakterem kontroli policjant może wydać kierującemu pojazdem lub pasażerowi pojazdu polecenie opuszczenia pojazdu.

W przypadkach uzasadnionych okolicznościami (np. w czasie działań pościgowych) policjant może nakazać kierującemu pojazdem lub pasażerowi pojazdu opuścić pojazd, stanąć w rozkroku i oprzeć ręce na dachu (boku) pojazdu lub położyć się na pasie drogowym twarzą do ziemi.

Do pojazdu policyjnego uczestnik ruchu może być wpuszczony tylko w razie konieczności udzielenia pomocy choremu lub rannemu, doprowadzenia do jednostki Policji, izby wytrzeźwień lub placówki służby zdrowia, poddania badaniu w celu ustalenia zawartości w organizmie alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu, jeżeli wykonanie tej czynności w innych warunkach byłoby niemożliwe lub mogłoby zakłócić porządek, okazania przebiegu zarejestrowanego wykroczenia, przeprowadzenia czynności procesowych.

Kontrola ruchu drogowego w gminach lub miastach, które utworzyły straż gminną (miejską) będzie mogła być wykonywana przez strażników gminnych (miejskich). Strażnicy gminni (miejscy) będą uprawnieni do wykonywania kontroli ruchu drogowego wobec: 

1. kierującego pojazdem:
   
   
   • niestosującego się do zakazu ruchu w obu kierunkach, określonego odpowiednim znakiem drogowym,
     
     
   • naruszającego przepisy ruchu drogowego, w przypadku ujawnienia i zarejestrowania czynu przy użyciu urządzeń działających samoczynnie;
     
     
2. uczestnika ruchu naruszającego przepisy o:
   
   
   • zatrzymaniu lub postoju pojazdów,
     
     
   • ruchu motorowerów, rowerów, pojazdów zaprzęgowych oraz o jeździe wierzchem lub pędzeniu zwierząt,
     
     
   • ruchu pieszych.

W ramach wykonywania kontroli ruchu drogowego w ww. zakresie, strażnicy gminni (miejscy) mają zostać upoważnieni do: 

• zatrzymania pojazdu lub jadącego wierzchem, z wyłączeniem pojazdów kierowanych przez osoby, naruszające przepisy ruchu drogowego, w przypadku ujawnienia i zarejestrowania czynu przy użyciu urządzeń działających samoczynnie;
  
  
• sprawdzania dokumentów wymaganych w związku z kierowaniem pojazdem;
  
  
• używania urządzeń samoczynnie ujawniających i rejestrujących naruszenia przepisów ruchu drogowego przez kierujących pojazdami;
  
  
• legitymowania uczestnika ruchu i wydawania mu wiążących poleceń, co do sposobu korzystania z drogi lub używania pojazdu;
  
  
• wydawania poleceń:
  
  
  • osobie, która spowodowała przeszkodę utrudniającą ruch drogowy lub zagrażającą jego bezpieczeństwu,
    
    
  • kontrolowanemu uczestnikowi ruchu - co do sposobu jego zachowania.

Zgodnie z nowymi przepisami, kontrola ruchu drogowego na terenach lasów lub parków narodowych może być wykonywana przez strażników leśnych lub funkcjonariuszy Straży Parku. Strażnicy leśni i funkcjonariusze Straży Parku będą przy tym uprawnieni do kontroli kierujących pojazdami niestosujących się do przepisów lub znaków drogowych obowiązujących na terenach lasów lub parków narodowych, dotyczących zakazu wjazdu, zatrzymywania się lub postoju pojazdów. W ramach wykonywania kontroli ruchu drogowego w tym zakresie, strażnicy leśni i funkcjonariusze Straży Parku mają być upoważnieni do: 

1. zatrzymania pojazdu;
   
   
2. legitymowania uczestnika ruchu drogowego;
   
   
3. wydawania poleceń, co do sposobu zachowania się na drodze. 
   

Dodane zapisy ustawowe przewidują też, iż osoby działające w imieniu zarządcy drogi mogą wykonywać, w obecności funkcjonariusza Policji lub inspektora Inspekcji Transportu Drogowego, kontrolę ruchu drogowego w stosunku do pojazdów: 

1. w zakresie przestrzegania przepisów o wymiarach, masie lub nacisku osi;
   
   
2. powodujących uszkadzanie lub niszczenie drogi;
   
   
3. zanieczyszczających lub zaśmiecających drogę. 

W ramach wykonywania kontroli ruchu drogowego w ww. zakresie, osoby działające w imieniu zarządcy drogi będą upoważnione do: 

1. zatrzymania pojazdu;
   
   
2. legitymowania uczestnika ruchu drogowego i wydawania mu poleceń, co do sposobu korzystania z drogi lub pojazdu;
   
   
3. sprawdzenia dokumentów wymaganych w związku z używaniem pojazdu;
   
   
4. sprawdzenia stanu technicznego, wyposażenia, ładunku, wymiarów oraz masy lub nacisku osi pojazdu znajdującego się na drodze;
   
   
5. używania przyrządów kontrolnych lub pomiarowych służących w szczególności do badania pojazdu, określania jego wymiarów, masy lub nacisku osi oraz stwierdzania naruszenia wymagań ochrony środowiska;
   
   
6. uniemożliwiania jazdy pojazdem przekraczającym dopuszczalną masę lub nacisk osi albo uszkadzającym lub niszczącym drogę.
   

Kto może wydawać polecenia kierowcy pojazdu:

1. żołnierz straży granicznej (w strefie nadgranicznej),
   
2. pracownik kolejowy (na przejazdach kolejowych),
   
3. osoby działające w imieniu zarządcy drogi,
   
4. osoba nadzorująca bezpieczne przejście dzieci przez jezdnię,
   
5. osoba odpowiedzialna za utrzymanie porządku podczas przemarszu procesji, pielgrzymki i konduktu pogrzebowego - jeżeli jest to niezbędne do zapewnienia ich bezpiecznego przemarszu,
   
6. pilot pojazdu nienormatywnego, w stosunku do którego obowiązuje określony w odrębnych przepisach wymóg pilotowania, po wyjściu z pojazdu pilotującego - w związku z utrudnieniem ruchu drogowego wynikającym z przejazdu pojazdu nienormatywnego,
   
7. strażak Państwowej Straży Pożarnej - podczas wykonywania czynności związanych z prowadzeniem akcji ratowniczej,
   
8. umundurowany żołnierz Biura Ochrony Rządu - podczas wykonywania czynności związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa osób ochranianych,
   
9. umundurowany i odpowiednio oznakowany pracownik nadzoru ruchu komunikacji miejskiej,
   
10. kierujący autobusem przeznaczonym do przewozu dzieci do szkoły podczas jego postoju w związku z wsiadaniem i wysiadaniem dzieci.

Obowiązki kontrolowanego

Kontrolowany jest obowiązany umożliwić kontrolującemu przeprowadzenie czynności kontrolnych, m.in.:

1. udzielać wyjaśnień;
   
2. okazać dokumenty lub inne nośniki informacji objęte zakresem kontroli;
   
3. udostępnić dane mające związek z przedmiotem kontroli;
   
4. udostępnić pojazd w zakresie objętym kontrolą;
   
5. umożliwić sporządzenie kopii dokumentów wskazanych przez kontrolującego;
   
6. umożliwić sporządzenie dokumentacji filmowej lub fotograficznej, jeżeli może ona stanowić dowód lub przyczynić się do utrwalenia dowodu w sprawie będącej przedmiotem kontroli;
   
7. przekazać kopie dokumentów oraz oryginałów zapisów urządzenia samoczynnie rejestrującego prędkość jazdy, czas jazdy i postoju.

Kontrolujący, w zakresie posiadanych uprawnień, ma prawo:

1. wstępu do pojazdu;
   
2. kontroli dokumentów;
   
3. kontroli znajdujących się w pojeździe urządzeń pomiarowo-kontrolnych lub tachografu cyfrowego;
   
4. kontrolowania masy, nacisków osi i wymiarów pojazdu przy użyciu przyrządu pomiarowego;
   
5. żądania od przedsiębiorcy i jego pracowników pisemnych lub ustnych wyjaśnień, okazania dokumentów i innych nośników informacji oraz udostępnienia wszelkich danych mających związek z przedmiotem kontroli.

W trakcie kontroli kontrolujący może także:

1. legitymować kierowców i inne osoby w celu ustalenia tożsamości, jeżeli jest to niezbędne na potrzeby kontroli;
   
2. badać dokumenty i inne nośniki informacji objęte zakresem kontroli;
   
3. dokonywać oględzin i zabezpieczać zebrane dowody;
   
4. przesłuchiwać świadków i zasięgać opinii biegłych;
   
5. przesłuchiwać kontrolowanego w charakterze strony, jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla ustaleń kontroli.

Podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, przede wszystkim wypis z licencji, kartę opłaty drogowej, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku, a ponadto:

1. w transporcie drogowym osób:

   • przy wykonywaniu przewozów regularnych i regularnych specjalnych - odpowiednie zezwolenie i formularz jazdy lub wypis z zezwolenia wraz z obowiązującym rozkładem jazdy,
   • przy wykonywaniu międzynarodowych przewozów wahadłowych lub okazjonalnych - odpowiednie zezwolenie,
   • przy wykonywaniu międzynarodowych przewozów na potrzeby własne - formularz jazdy,
   • oryginał albo poświadczoną za zgodność z oryginałem przez przedsiębiorcę kserokopię decyzji w sprawie odstępstwa od warunków określonych w zezwoleniu na przewozy regularne i przewozy regularne specjalne, jeżeli została wydana;
     
     
2. w transporcie drogowym rzeczy - dokumenty związane z przewożonym ładunkiem, a także:

   • odpowiednie zezwolenie wymagane w międzynarodowym transporcie drogowym,
   • dokumenty wymagane przy przewozie drogowym towarów niebezpiecznych,
   • świadectwo wymagane zgodnie z umową o międzynarodowych przewozach szybko psujących się artykułów żywnościowych i o specjalnych środkach transportu przeznaczonych do tych przewozów (ATP),
   • zezwolenie na przejazd pojazdu, z ładunkiem lub bez ładunku, o masie, naciskach osi lub wymiarach przekraczających wielkości określone w odrębnych przepisach,
   • wymagane przy przewozie żywych zwierząt,
   • dokumenty wymagane przy przewozie odpadów,
   • certyfikat potwierdzający spełnienie przez pojazd odpowiednich wymogów bezpieczeństwa lub warunków dopuszczenia do ruchu, jeżeli jest wymagany;
     
     
3. w międzynarodowym transporcie drogowym - świadectwo kierowcy, jeżeli jest wymagane.

Podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli także zaświadczenie od przewoźnika drogowego (poświadczające zatrudnienie kierowcy oraz spełnianie wszystkich wymagań określonych ustawą o transporcie drogowym).

Podczas przewozu drogowego wykonywanego na potrzeby własne kontrolowany jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli, oprócz odpowiednich dokumentów wymaganych przy takim przewozie, określonych wyżej, wypis zaświadczenia (według ustalonego wzoru), potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej.

Podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego przez zagranicznego przewoźnika kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany ponadto mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli dowód uiszczenia opłaty, jeżeli jest na zasadach wzajemności wymagana.

Przedsiębiorca lub podmiot, dokonujący przewozów drogowych wykonywanych: w ramach powszechnych usług pocztowych, w ramach usług polegających na przewozie odpadów komunalnych lub nieczystości ciekłych, przez podmioty niebędące przedsiębiorcami czy też w ramach usuwania skutków awarii lub wypadków pojazdami pomocy drogowej, wykonujący przewozy na potrzeby własne, odpowiedzialni są za wyposażenie kierowcy wykonującego transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne w wymagane dokumenty.

Podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca taksówki jest obowiązany mieć dodatkowo przy sobie i okazać na żądanie licencję.

Zasady kontroli w zakresie przewozu drogowego.

Inspektorzy Państwowej Inspekcji Pracy dokonują kontroli w zakresie przewozu drogowego na warunkach i w trybie określonych w przepisach o Państwowej Inspekcji Pracy.

Inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego dokonują kontroli na warunkach i w trybie określonych w ustawie o transporcie drogowym, z uwzględnieniem przepisów o kontroli ruchu drogowego i odpowiedniego rozporządzenia.

Funkcjonariusze Policji, organów celnych i Straży Granicznej oraz upoważnieni pracownicy zarządców dróg dokonują kontroli na warunkach i w sposób określonych w przepisach o kontroli ruchu drogowego, z uwzględnieniem przepisów nowego rozporządzenia.

Upoważnieni pracownicy organu wydającego zezwolenia na przewozy regularne lub regularne specjalne dokonują kontroli dokumentów na warunkach i w trybie określonych w przepisach rozporządzenia.

Więcej informacji znajdą Państwo tutaj.

Przedstawiamy Państwu garść podstawowych czynności, jakie trzeba wykonać natychmiast po wypadku drogowym:

1. Zaparkuj przed miejscem zdarzenia celem zabezpieczenia miejsca i kierując koła w stronę pobocza, włącz światła awaryjne.
2. Nocą załóż na siebie coś jasnego lub przyczep sobie jakiś materiał odblaskowy i używaj latarki. Stosuj ogólne zasady bezpieczeństwa.
3. Wyślij świadków wypadku, aby ostrzegali nadjeżdżających kierowców oraz powiadomili policję, pogotowie ratunkowe.
4. Ustaw trójkąty ostrzegawcze lub światła w odpowiedniej odległości (wg kodeksu ruchu drogowego) od miejsca wypadku z obu stron.
5. Wyłącz zapłon we wszystkich uszkodzonych pojazdach i jeśli potrafisz, odłącz akumulator.
6. Zamknij dopływ paliwa w pojazdach z silnikiem Diesla i w motocyklach.
7. Ustaw pojazdy w stabilnym położeniu. Jeśli samochód stoi normalnie, zaciągnij hamulec ręczny, włącz bieg lub zablokuj koła, spróbuj zabezpieczyć pojazd przed przewróceniem się.
8. Rozejrzyj się, czy istnieją fizyczne zagrożenia(Czy ktoś pali papierosa? Czy została zerwana napowietrzna linia energetyczna? Czy w najbliższym otoczeniu są pojazdy z oznakowaniem wskazującym na niebezpieczny ładunek? Czy w pobliżu jest rozlane paliwo?
9. W wyniku zderzenia dochodzi do różnych obrażeń u kierowcy i pasażerów.
10. Szybko oceń stan poszkodowanych. Z samochodu wyciągaj ich tylko w niżej wymienionych sytuacjach: kiedy istnieje niebezpieczeństwo zapalenia się pojazdu, kiedy istnieje niebezpieczeństwo najechania na uszkodzony pojazd przez inny pojazd, lub kiedy potrzebna jest reanimacja poszkodowanego.
11. Zajmij się w pierwszej kolejności tymi, których życie jest zagrożone.
12. Przeszukaj teren, żeby nie pozostawić ofiar rzuconych gdzieś dalej od miejsca wypadku, lub które same oddaliły się (szok powypadkowy).
13. Bezzwłocznie, jeśli jest potrzeba, przystąpić do reanimacji i opatrzyć obrażenia zagrażające życiu lub wyglądające niebezpiecznie.
14. Jeśli to możliwe, zajmij się poszkodowanymi nie zmieniając ich pozycji (wyjątek - działania reanimacyjne).
15. Wstępnie zawsze zakładaj, że nastąpiło uszkodzenie kręgów szyjnych.
16. Podtrzymuj rękami głowę i szyję ofiary, tak aby mogła ona swobodnie oddychać.
17. W miarę możliwości obserwuj stale wszystkich poszkodowanych aż do nadejścia specjalistycznej pomocy.

Rządzący chcą uchwalić ustawę o kierujących pojazdami. W dniach 6-8 luty ma się odbyć czytanie i ewentualne zatwierdzenie ustawy. Naniesie ona wiele zmian, o których wspominaliśmy tutaj.

Nowa ustawa wejdzie w życie 01.01.2008 roku.

Kierujący, który przekroczy w roku liczbę 24 punktów karnych, traci prawo jazdy. Jeżeli taka wpadka zdarzy się w ciągu roku od wydania prawa jazdy, wtedy wystarczy zaledwie 21 punktów.

Każdy kierowca, który popełnił wykroczenie drogowe i otrzymał za nie punkty karne, figuruje w ogólnopolskiej ewidencji. Kiedy na jego koncie uzbiera się więcej niż 24 punkty, komenda wojewódzka policji informuje o tym powiatowy wydział komunikacji, a ten zawiadamia kiepskiego kierowcę, że musi ponownie zdać egzamin, uprawniający do jazdy samochodem. Jeśli tego nie zrobi, to zostaną mu cofnięte uprawnienie do kierowania autem.

Wielu kierowców nie zdaje sobie nawet sprawy z tego, ile ma na koncie punktów karnych. Za darmo można to sprawdzić w bazie komputerowej komendy policji. Trzeba się jedynie wylegitymować dowodem osobistym.

Jeżeli ktoś ma np. 23 punkty karne i boi się stracić prawo jazdy, może pójść na szkolenie do Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego. Jak się okazuje, jeszcze niewiele osób wie, że dzięki takiemu szkoleniu zostanie im umorzone 6 punktów karnych. Pogadanka kosztuje w granicach 200 do 400 zł.

Sposób przewożenia dzieci w pojeździe samochodowym uregulowane zostało w Ustawie z dnia 20.06.1997r. prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 108 z 2005r., poz. 908 – tekst jednolity z późniejszymi zmianami).

Art. 39. ust. 3. w pojeździe samochodowym wyposażonym w pasy bezpieczeństwa dziecko w wieku do 12 lat, nieprzekraczające 150 cm wzrostu, przewozi się w foteliku ochronnym lub innym urządzeniu do przewożenia dzieci, odpowiadającym wadze i wzrostowi dziecka oraz właściwym warunkom technicznym.

Przepis ust. 3 nie dotyczy przewozu dziecka taksówką osobową, pojazdem pogotowia ratunkowego lub Policji.

Art. 45. 2. Kierującemu pojazdem zabrania się:

- przewożenia pasażera w sposób niezgodny z art. 39, 40 lub 63 ust. 1;

- przewożenia w foteliku ochronnym dziecka siedzącego tyłem do kierunku jazdy na przednim siedzeniu pojazdu samochodowego wyposażonego w poduszkę powietrzną dla pasażera;

- przewożenia, poza specjalnym fotelikiem ochronnym, dziecka w wieku do 12 lat na przednim siedzeniu pojazdu samochodowego.

Jak wynika z powyższych przepisów prawidłowym jest przewożenie 10 miesięcznego dziecka w foteliku ochronnym na przednim siedzeniu zarówno przodem jak i tyłem do kierunku jazdy.

Natomiast jeżeli pojazd wyposażony jest w poduszkę powietrzną pasażera to przewożenie dziecka może odbywać się tylko przodem do kierunku jazdy.