W samochodzie oprócz koła zapasowego powinien znajdować się zawsze klucz do śrub, podnośnik, latarka, rękawice robocze i kawałek tektury, dzięki któremu unikniesz pobrudzenia ubrania. Warto zaopatrzyć się również w specjalny środek penetrujący, dostępny w sklepach z akcesoriami i na stacjach benzynowych, który ułatwi odkręcenie śrub.

Zanim zabierzesz się za wymianę koła, umieść samochód na twardej i płaskiej powierzchni. Następnie wyłącz silnik, zaciągnij hamulec ręczny i wrzuć pierwszy bieg. Kolejnymi krokami powinno być zdjęcie kołpaków i częściowe odkręcenie śrub mocujących koło. Najłatwiej zrobić to przy użyciu klucza na długiej rączce tzw. krzyżaka.

Potem umieść lewarek w odpowiednim punkcie zaczepienia. Jeśli dysponujesz podnośnikiem w kształcie pionowej śruby obracanej dźwignią lub korbką pamiętaj, że jego wspornik musi wejść do wzmocnienia w karoserii (przyspawane jest ono zwykle na brzegu progu, pośrodku podwozia lub przy każdym z kół). Jeżeli natomiast posiadasz lewarek typu „romb”, wystarczy podstawić go pod samochód w miejscu, gdzie spód auta został wzmocniony dodatkową blachą (zazwyczaj pośrodku progu miedzy kołami, albo na jego końcach, przy kołach). Gdy lewarek stabilnie tkwi już w odpowiednim punkcie zaczepienia, unieś samochód na wysokość kilku centymetrów, odkręć całkowicie śruby i zdejmij koło. Pamiętaj by koło zapasowe wyjąć jeszcze przed podniesieniem samochodu.

W nowych modelach samochodów często, zamiast koła zapasowego, umieszcza się dużo cieńsze koło awaryjne. Ma ono umożliwić jedynie dojazd do punktu, w którym opona zostanie naprawiona. Maksymalna prędkość, z jaką wolno nam jechać po założeniu koła awaryjnego to najczęściej 80 km/h.

Prawidłowe założenie nowego koła ułatwiają bolce wystające z tarczy hamulcowej lub bębna. Muszą one trafić w otwory w obręczy koła. Jeżeli bolec jest jeden, to koło ustaw tak, by wentyl był naprzeciwko niego. Wkręć następnie śruby mocujące na tyle, by koło trzymało się tarczy lub bębna, po czym opuść samochód i dopiero teraz, po przekątnej, mocno je dokręć. Na koniec sprawdź jeszcze ciśnienie i w razie potrzeby napompuj oponę.

Sprzęt pływający jest szczególnie trudny do przewożenia. Posiadacze dużych samochodów (kombi, van) po złożeniu foteli mogą włożyć deskę windsurfingową do środka, ale wtedy nie będzie już miejsca dla pasażerów. Znacznie lepszym i bardziej praktycznym rozwiązaniem jest umieszczenie sprzętu na dachu. Obok deski można zamontować wąski boks, w którym zmieści się np. pianka, żagiel czy sztormiak. Trzeba jednak uważać aby nie przeciążyć dachu.

Rady dla przewożących sprzęt:

1. Aby bezpiecznie dowieźć sprzęt, należy go solidnie przymocować za pomocą uchwytów.
2. Na belki bagażnika wskazane jest założyć podkładki z gąbki, które zabezpieczą deskę przed przesuwaniem i uszkodzeniem.
3. Deskę lub kajak lepiej umocować na brzegu bagażnika - ułatwi to ich wkładanie i zdejmowanie oraz zostawi miejsce na maszt.
4. Przed przywiązaniem sprzętu należy sprawdzić, czy jego koniec nie uszkodzi otwartej klapy bagażnika lub szyby.
5. Metalową klamrę lepiej zabezpieczyć gumową osłoną.
6. Uchwyty na maszt powinno się przymocować w jednakowej odległości wzdłuż osi auta.
7. Taśmy mocujące należy mocno dociągnąć, a ich końce owinąć, by nie hałasowały w czasie jazdy. Po przejechaniu kilkudziesięciu kilometrów warto sprawdzić umocowanie sprzętu.

Im większy dach, tym lepiej - szerszy rozstaw belek mocujących zapewnia większą stabilność. W zasadzie każdą deskę można przewieźć na dachu prawie każdego samochodu, ale źle przymocowana może stanowić zagrożenie także dla innych uczestników ruchu.

Przewożąc sprzęt, należy zachować szczególną ostrożność. Silny wiatr, deszcz, mogą zaburzyć stabilność i płynną jazdę auta. Nie można rozwijać zbyt dużych prędkości i wykonywać gwałtownych manewrów. O ładunku na dachu nie wolno zapominać, zwłaszcza przy wjeżdżaniu do garażu lub wyjeżdżaniu z lasu. Dbając o komfort jazdy, warto zrezygnować z hałasującego pokrowca na sprzęt.

Wybierając się w podróż samochodem, należy:

1. Sprawdzić wcześniej stan techniczny pojazdu (stan ogumienia i hamulców, wyposażenie pojazdu w apteczkę pierwszej pomocy, gaśnicę i trójkąt ostrzegawczy, dodać płynu do spryskiwaczy).
2. Dokładnie zaplanować podróż, trasę i czas przejazdu.
3. Starać się zaplanować przejazd w godzinach dziennych. W nocy jest zła widoczność, a zmęczenie kierowcy wpływa na bezpieczeństwo podróży. W przypadku dłuższych tras można skorzystać z usług przydrożnych hoteli.
   
4. Wybierać drogi główne, a unikać, jeżeli jest to możliwe, dróg bocznych.
5. Zabrać niezbędne dokumenty (ubezpieczenie OC, prawo jazdy, dowód rejestracyjny, paszport itd.) i odpowiednio je zabezpieczyć.
6. Jeśli to możliwe wybrać najbardziej pogodny dzień na podróż.
7. Zaplanować miejsca postoju na odpoczynek. Najlepiej wybrać miejsca uczęszczane, gdzie zorganizowane są specjalne miejsca parkingowe. Może to być np. parking na stacji benzynowej lub parking strzeżony.

Wyruszając w podróż samochodem pamiętajmy o paru zasadach, które pomogą nam spokojnie i bezpiecznie dojechać na miejsce:

1. Przede wszystkim trzeba być wyspanym i wypoczętym.
2. Wnętrze samochodu powinno być przewietrzone.
3. Kierowcy nie wolno prowadzić ponad 8 godzin bez przerwy, ale zawsze można zabrać ze sobą zmiennika.
4. Jeśli kierowca poczuje się zmęczony, należy skorzystać z uslug przydrożnych parkingów lub hoteli.
5. W trakcie podróży nie należy spożywać obfitych i ciężkostrawnych posiłków.
6. Należy omijać miejsca zakorkowane.
7. Kierowca powinien mieć stały dostęp do napojów.
8. Kierowca nie może pić alkoholu ani przed jazdą, ani w jej czasie, nie wolno mu też jeździć "na kacu" (to samo dotyczy narkotyków).
   
9. Kierowca nie może przyjmować leków działających na układ nerwowy.
10. Kierowca powinien prowadzić pojazd w wygodnych butach (najlepiej na płaskim obcasie).

Holowanie przyczepy wymaga wprawy - mówi doświadczony kierowca rajdowy Marek Ryndak. - Dla kogoś kto po raz pierwszy korzysta z przyczepy podróż taka może być szalenie męcząca, wręcz niebezpieczna. Zalecam, aby przed wyjazdem potrenować na placu jazdę z przyczepą, szczególnie cofanie i zawracanie. Tego się nie da wytłumaczyć, tego trzeba się nauczyć. Nawiasem mówiąc paradoksem jest, że na kursach nauki jazdy nie uczy się jazdy z przyczepą. - Jazda z przyczepą powinna być bardzo płynna - radzi Marek Ryndak. - Należy unikać gwałtownych ruchów kierownicą, np. przy omijaniu dziur, by przyczepa nas nie wyprzedziła i gwałtownego hamowania. Przy wymijaniu się z tirami musimy zwrócić uwagę na powiewy wiatru, na które przyczepa jest bardzo wrażliwa. Z tego też powodu przy wyjeździe z lasu musimy zwolnić , aby zminimalizować skutki bocznego podmuchu. Obowiązkiem kierowcy jest zainstalowanie dodatkowych bocznych lusterek na wysięgnikach przy samochodzie, tak by mieć widoczność tego, co dzieje się za przyczepą.

Pamiętajmy: pod żadnym pozorem nie wolno wozić w przyczepie żadnych pasażerów! Przy cofaniu, gdy auto skręca w prawo, przyczepa skręca w lewo i odwrotnie!

Porównując oferty przedsiębiorstw wynajmujących samochody konsumentom należy zwrócić uwagę na:

1. dokładne dane kontaktowe do przedsiębiorcy, numer rejestru zezwolenia na działalność, opinie o danej firmie np. w Internecie,
2. sposób podawania ceny, konsument powinien przed zawarciem umowy móc dokładnie określić koszty wynajmu, cena powinna uwzględniać dodatkowe opłaty np. ubezpieczenia,
3. okres wynajmu i możliwość swobodnego go przedłużenia,
4. określenie marki samochodu, modelu, wyposażenia, rocznika produkcji,
5. ustalić miejsce i czas odbioru samochodu,
6. możliwości otrzymania bezpłatnie samochodu zastępczego, jeśli wystąpią kłopoty,
7. sposób ustalenia i naprawy oraz koszty usuwania ewentualnych szkód,
8. jakiego rodzaju dokumentami auta powinniśmy dysponować w danym kraju,
9. dodatkowe wymogi przedsiębiorcy,
10. sposób zawarcia umowy np. rezerwacja przez Internet,
11. okres obowiązywania i zasady promocji,
12. kary umowne za niewłaściwe wykonanie umowy (np. nie dostarczenie auta na czas, braki w wyposażeniu) albo wcześniejsze rozwiązanie umowy.

Warto zadać przedsiębiorcy dodatkowe pytania, jeśli mamy wątpliwości.

Jeśli rezerwujemy samochód przez Internet to trzeba wydrukować kopie zamówienia oraz korespondencje z poczty elektronicznej. W przypadku rezerwacji telefonicznej zaleca się potwierdzenie ustaleń pisemnie. Jeśli zawieramy umowę przez Internet lub telefon konsument ma co najmniej 7 dni roboczych na odstąpienie od umowy.

W trakcie rezerwacji samochodu należy poprosić o zdjęcie modelu, który będzie nam udostępniony. W ten sposób możemy wstępnie stwierdzić, czy dany samochód spełni nasze oczekiwania.

Należy obowiązkowo żądać spisania umowy wynajmu samochodu. Jeden egzemplarz umowy powinien otrzymać konsument. A następnie powinniśmy starannie przeczytać umowę. Umowa, która musi obejmować wszystkie warunki wynajmu. Jeśli niespodziewanie przy odbiorze samochodu będą dokonywane ustalenia ustne trzeba je dopisać do umowy, wraz z datą nowych ustaleń i dodatkowym podpisem stron umowy.

W umowie warto zapisać podział płatności np. zapłatę zaliczki i zasady jej ewentualnego zwrotu. W ten sposób konsument ma chociaż częściowy wpływ na spełnianie obowiązków przez obie strony na każdym etapie. Niekiedy przedsiębiorca, jako zabezpieczanie żąda podpisania dokumentów (np. czeku) in blanco. Należy unikać tego rodzaju sytuacji albo dopilnować, żeby dokument ten został nam zwrócony. Także w umowie fakt ten powinien być wyraźnie wskazany.

W momencie odbioru samochodu konsument powinien obejrzeć samochód i zgłosić niezwłocznie wszelkie zastrzeżenia na piśmie do przedsiębiorcy, w szczególności widoczne uszkodzenia i ich charakter. Wymóg zatwierdzenia przez konsumenta stanu technicznego jest niewłaściwy, ponieważ na ogółu konsument nie jest w stanie tego określić i tym samym pozbawia się praw do odchodzenia roszczeń. Przedsiębiorca ma obowiązek dostarczyć sprawny samochód.

Ponadto odbierając samochód trzeba pamiętać o dokumentach auta. Wtedy można sprawdzić np. kiedy był dokonywany ostatni przegląd okresowy samochodu.

Jeśli podczas pozostawania samochodu w naszej dyspozycji będziemy mieli wypadek warto oddać samochód do warsztatu, aby oszacowano koszty szkód. W ten sposób zabezpieczamy się przed zawyżeniem wartości szkody przez przedsiębiorcę w stosunku do faktycznej usterki samochodu. Jednak naprawę samochodu należy pozostawić właścicielowi samochodu.

W protokole zdania samochodu warto umieścić stwierdzenie, w jakim stanie samochód został zwrócony (bez uszkodzeń zewnętrznych, sprawny technicznie). Protokół odbioru i zdania samochodu powinien być opatrzony datą i podpisem obu stron, sporządzony w dwóch egzemplarzach, jeden dla konsumenta.

UBEZPIECZENIE

Wynajmując samochód za granicą konsument powinien sprawdzić, jakie są warunki ubezpieczenia, w szczególności jakiego rodzaju szkody obejmuje (szkody, kradzież) i uregulowania odnośnie poruszania się po innych krajach. Zdarza się, że zapisy umowy ubezpieczenia wyznaczają specjalne uwarunkowania dotyczące jazdy samochodem w krajach Unii Europejskiej i poza Europą. Czasami konsument musi wykupić dodatkowe ubezpieczenie do wyjazdów zagranicznych. W ogólnych warunkach ubezpieczenia powinna być także wskazana droga zgłaszania szkód, np. w ciągu 48 godzin.

W razie problemów warto skupić się na polubownym rozwiązaniu sporu, ponieważ ubezpieczyciel jest znacznie bogatszym i "potężniejszym graczem rynkowym". Podobnie jak w Polsce, także w innych krajach są wyspecjalizowane organizacje do polubownego rozwiązywania sporów dotyczących ubezpieczeń.

Źródło: Europejskie Centrum Konsumenckie

Nie każdy wie, że parkując auto w miejscu oznaczonym tablicą z literą „P” zawiera umowę z prowadzącym parking. Strony takiej umowy mają prawa i obowiązki, przewidziane przepisami lub uzgodnione indywidualnie. W przypadku parkowania samochodów, strony zawierają – najczęściej ustną – umowę przechowania (parking strzeżony) albo umowę najmu (parking niestrzeżony).

Niestrzeżonego prawo nie strzeże

Większość parkingów - nawet takich, które są płatne - nie jest parkingami strzeżonymi. Są to wyłącznie miejsca przeznaczone do wynajęcia w celu postawienia tam na pewien czas samochodu, ale bez ochrony przed uszkodzeniem lub kradzieżą. W takim przypadku z właścicielem lub dzierżawcą terenu, na którym jest parking niestrzeżony, zawieramy umowę najmu miejsca na dłuższy postój. Jego jedynym obowiązkiem wobec klienta jest zapewnienie odpowiedniej nawierzchni na parkingu i wyznaczenie miejsca postojowego. Za kradzież lub uszkodzenie auta na takim parkingu nie możemy domagać się odszkodowania.

W przypadku wątpliwości, z jakim rodzajem parkingu mamy do czynienia, ważne są tablice informacyjne, ale nie tylko. Parking może być oznakowany jako niestrzeżony, ba – prowadzący go może nie mieć obowiązkowej koncesji i ubezpieczenia, ale wystarczy, że stwarza na parkingu widoczne na pierwszy rzut oka warunki, które świadczą o woli przyjęcia aut na przechowanie. Takie warunki to np. ogrodzenie stały dozór, kolczatki i szlabany przy wjeździe i wyjeździe, wydawanie kwitów z numerem rejestracyjnym auta, sprawdzanie dowodu rejestracyjnego itp. Dowodzą one, że prowadzący parking robi wszystko, by oddać pojazd w stanie w jakim go przyjął. Jeśli na takim parkingu zginie nam auto, sąd najprawdopodobniej uzna, że nie dopełniono umowy przechowania i przyzna odszkodowanie.

Przechowaj auto na strzeżonym

Prowadzący parking strzeżony ma obowiązek przechować auto w stanie niepogorszonym. Musi więc pilnować, aby nikt nie uszkodził czy nie ukradł samochodu, albo jakiś jego części. Nieważne są takie postanowienia regulaminu, że prowadzący parking strzeżony nie odpowiada za kradzież kołpaków lub anteny samochodowej. Sytuacja przedstawia się inaczej, gdy chodzi o rzeczy pozostawione w aucie, a nienależące do jego wyposażenia ani do kategorii rzeczy zazwyczaj przewożonych np. torba z laptopem na tylnym siedzeniu albo drogi telefon komórkowy w skrytce. Przechowawca, czyli prowadzący strzeżony parking, odpowiada za utratę lub uszkodzenie takich rzeczy tylko wtedy, gdy przyjął pojazd wiedząc o nich. Należałoby więc uprzedzić prowadzącego parking o pozostawieniu w aucie innych przedmiotów. Jeśli zgodzi się przyjąć pojazd, to odpowiada również za te rzeczy. Jeśli nie będzie wiedział o ich pozostawieniu w aucie - ryzyko zniszczenia lub kradzieży spada na ich właściciela. Jak jednak zakwalifikować radioodtwarzacz samochodowy albo walizki z ubraniami w bagażniku? Wbudowane fabrycznie radio należy do standardowego wyposażenia auta, więc odpowiada za nie prowadzący parking. Walizki zaś są bagażem zwyczajowo przewożonym samochodem, więc parking nie może odmówić ich przyjęcia.

Weź umowę albo kwit

Jeśli na parkingu strzeżonym auto zostanie uszkodzone, okradzione lub skradzione, to jego posiadaczowi należy się odszkodowanie i to w pełnej wysokości. Oznacza to, że zapis w regulaminie parkingu ograniczający jego odpowiedzialność do jakiejś kwoty, jest z mocy prawa nieważny.

Podstawą do dochodzenia roszczeń jest umowa podpisana z firmą prowadzącą parking, a przy jej braku – kwit parkingowy, w którym powinny być oznaczone co najmniej marka, model oraz numeru rejestracyjny pojazdu. We własnym interesie powinniśmy zawrzeć umowę na piśmie, gdy chcemy zostawić na parkingu auto o dużej wartości albo gdy mamy zamiar korzystać z parkingu przez dłuższy czas.

Warto również sprawdzić, czy prowadzący parking jest ubezpieczony. Na nasze żądanie powinien przedstawić ważną polisę OC. Łatwiej dochodzić odszkodowania, gdy ma je wypłacić ubezpieczyciel.

Podstawa prawna:
Art. 835- 845 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 z późn. zm.) Wyrok Sądu Najwyższego z 6 czerwca 1991 (II CR 740/90; OSNC 1993/3/38) Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 7 kwietnia 1998 r. (I ACa 71/98) Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 10 marca 1999 r. (I ACa 962/98)

Źródło: www.motofakty.pl

Od 1 maja 2005 roku Polacy podróżujący w krajach Unii Europejskiej nie mają obowiązku posiadania Zielonej Karty (ZK). Wystarczy wykupione w kraju OC, które jest ważne na terenie całej Wspólnoty. Druga ważna wiadomość: do polskiej polisy OC nie potrzeba też żadnych tłumaczeń czy potwierdzeń. Nie oznacza to oczywiście, że nie musimy zabierać ze sobą dowodu zawarcia ubezpieczenia, który jest wymagany w przypadku kontroli drogowej lub, co gorsza, stłuczki.

Jeśli wypadek nie zdarzył się z naszej winy

Załóżmy optymistycznie, że wyrządzona mam szkoda nie jest poważna i samochód nadaje się do dalszej jazdy. W takiej sytuacji szkodę możemy zgłosić nawet po powrocie do kraju. Przy Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym w Polsce działa ośrodek informacji, który odnajdzie dla nas reprezentanta do spraw roszczeń wobec firmy ubezpieczeniowej sprawcy. Swoich praw możemy dochodzić w języku polskim. W przypadku, jeśli dane towarzystwo nie ma swojego reprezentanta w Polsce, szkodę można likwidować przez Polskie Biuro Ubezpieczycieli Komunikacyjnych.

Bez względu na to, gdzie się zgłosimy, musimy udokumentować poniesioną stratę.

Dlatego też przed wyjazdem warto zaopatrzyć się w polsko-angielski formularz wspólnego oświadczenia o zdarzeniu drogowym (accident statement) dostępny m.in. na stronie Polskiej Izby Ubezpieczeń. Druk powinien składać się z dwóch lub trzech arkuszy, z których jeden to okładka w kolorze niebieskim z napisem Europejskie Oświadczenie o Zdarzeniu Drogowym (European Accident Statement). O tego typu dokument można również pytać bezpośrednio u agenta ubezpieczeniowego.

Jeśli nie mamy przy sobie formularza, warto spisać numery rejestracyjne drugiego pojazdu oraz dane osobowe jego właściciela. Jeśli są rozbieżności w kwestii winy, nie wahajmy się wezwać policji. Protokół policyjny będzie przydatny przy formalnościach związanych z likwidacją szkody. Policję trzeba wezwać zawsze, gdy są zabici lub ranni.

Jeśli zawiniliśmy

Również i w tym przypadku szkodę możemy zgłosić naszemu ubezpieczycielowi OC po powrocie z zagranicy. Do jej likwidacji będzie potrzebny protokół policyjny lub wspólne oświadczenia o zdarzeniu drogowym, gdzie koniecznie trzeba wpisać numery rejestracyjne samochodów (zamiast numeru ZK) biorących udział w zdarzeniu. Jeśli mamy dodatkowo ubezpieczenie AC, a wypadek był na tyle poważny, że nie możemy wrócić samochodem do Polski, trzeba skontaktować się z tzw. komisarzami awaryjnymi, czyli towarzystwami współpracującymi z naszym ubezpieczycielem. Większość polskich towarzystw posiada sieć współpracujących z nimi instytucji na terenie całej Europy. Umożliwia to pokrycie kosztów niezbędnych napraw. Dużo zależy od wykupionej przez nas opcji ubezpieczeniowej. Możemy, dmuchając na zimne, wybrać najpełniejszą formę assistance. Najdroższe ubezpieczenia obejmują m.in. nawet zastępczego kierowcę, który dowiezie rodzinę z powrotem do kraju w przypadku.

Pomoc przewodnika

Jeśli nie znamy języka, przepisów danego państwa, a chcemy się jak najlepiej zabezpieczyć - można przed wyjazdem wykupić polisę ubezpieczenia ochrony prawnej, którą w Polsce oferuje już kilku ubezpieczycieli. Wtedy naszymi problemami zajmie się za granicą reprezentant prawny znający miejscowy język i lokalne prawo. To bardzo istotne, bo szkodę likwiduje się zgodnie z prawem miejsca kraju, w którym powstała.

Kłopoty krajach UE:

1. Czechy i Słowacja

Ubezpieczyciele potrącają tzw. amortyzację od kosztów związanych z naprawą pojazdu. Im starszy pojazd, tym potrącenie jest większe. Ubezpieczyciele wypłacają bardzo niskie kwoty zadośćuczynienia.

2. Niemcy

Gdy przedstawi się ubezpieczycielowi sam kosztorys za naprawę pojazdu, odszkodowanie pomniejszane jest o VAT. By dostać je z VAT, potrzebna jest faktura (do niedawna niewymagana).

3. Włochy i Francja

Miejscowa policja nie wydaje zaświadczeń o kolizji drogowej. Bardzo trudno jest samemu dochodzić roszczeń. Ubezpieczyciele kontaktują się z adwokatem lub ubezpieczycielem poszkodowanego, nie zaś bezpośrednio z zainteresowanym. Ponadto we Włoszech ubezpieczyciele likwidują szkody bardzo powoli.

4. Austria

Trzeba zapłacić za przyjazd policji na miejsce zdarzenia. Jeżeli chcemy uniknąć takich wydatków, lepiej samemu zadbać o spisanie z drugim uczestnikiem okoliczności zdarzenia, np. posługując się opisanym wyżej formularzem. Policję trzeba jednak zawsze wezwać wtedy, gdy są zabici lub ranni.

Przydatne adresy stron:

Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny - www.ufg.pl

Polskie Biuro Ubezpieczycieli Komunikacyjnych - www.pbuk.com.pl

Polska Izba Ubezpieczeń - www.piu.org.pl

Źródło: auto.gazeta.pl

Przedstawiamy Państwu garść podstawowych czynności, jakie trzeba wykonać natychmiast po wypadku drogowym:

1. Zaparkuj przed miejscem zdarzenia celem zabezpieczenia miejsca i kierując koła w stronę pobocza, włącz światła awaryjne.
2. Nocą załóż na siebie coś jasnego lub przyczep sobie jakiś materiał odblaskowy i używaj latarki. Stosuj ogólne zasady bezpieczeństwa.
3. Wyślij świadków wypadku, aby ostrzegali nadjeżdżających kierowców oraz powiadomili policję, pogotowie ratunkowe.
4. Ustaw trójkąty ostrzegawcze lub światła w odpowiedniej odległości (wg kodeksu ruchu drogowego) od miejsca wypadku z obu stron.
5. Wyłącz zapłon we wszystkich uszkodzonych pojazdach i jeśli potrafisz, odłącz akumulator.
6. Zamknij dopływ paliwa w pojazdach z silnikiem Diesla i w motocyklach.
7. Ustaw pojazdy w stabilnym położeniu. Jeśli samochód stoi normalnie, zaciągnij hamulec ręczny, włącz bieg lub zablokuj koła, spróbuj zabezpieczyć pojazd przed przewróceniem się.
8. Rozejrzyj się, czy istnieją fizyczne zagrożenia(Czy ktoś pali papierosa? Czy została zerwana napowietrzna linia energetyczna? Czy w najbliższym otoczeniu są pojazdy z oznakowaniem wskazującym na niebezpieczny ładunek? Czy w pobliżu jest rozlane paliwo?
9. W wyniku zderzenia dochodzi do różnych obrażeń u kierowcy i pasażerów.
10. Szybko oceń stan poszkodowanych. Z samochodu wyciągaj ich tylko w niżej wymienionych sytuacjach: kiedy istnieje niebezpieczeństwo zapalenia się pojazdu, kiedy istnieje niebezpieczeństwo najechania na uszkodzony pojazd przez inny pojazd, lub kiedy potrzebna jest reanimacja poszkodowanego.
11. Zajmij się w pierwszej kolejności tymi, których życie jest zagrożone.
12. Przeszukaj teren, żeby nie pozostawić ofiar rzuconych gdzieś dalej od miejsca wypadku, lub które same oddaliły się (szok powypadkowy).
13. Bezzwłocznie, jeśli jest potrzeba, przystąpić do reanimacji i opatrzyć obrażenia zagrażające życiu lub wyglądające niebezpiecznie.
14. Jeśli to możliwe, zajmij się poszkodowanymi nie zmieniając ich pozycji (wyjątek - działania reanimacyjne).
15. Wstępnie zawsze zakładaj, że nastąpiło uszkodzenie kręgów szyjnych.
16. Podtrzymuj rękami głowę i szyję ofiary, tak aby mogła ona swobodnie oddychać.
17. W miarę możliwości obserwuj stale wszystkich poszkodowanych aż do nadejścia specjalistycznej pomocy.

Sposób przewożenia dzieci w pojeździe samochodowym uregulowane zostało w Ustawie z dnia 20.06.1997r. prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 108 z 2005r., poz. 908 – tekst jednolity z późniejszymi zmianami).

Art. 39. ust. 3. w pojeździe samochodowym wyposażonym w pasy bezpieczeństwa dziecko w wieku do 12 lat, nieprzekraczające 150 cm wzrostu, przewozi się w foteliku ochronnym lub innym urządzeniu do przewożenia dzieci, odpowiadającym wadze i wzrostowi dziecka oraz właściwym warunkom technicznym.

Przepis ust. 3 nie dotyczy przewozu dziecka taksówką osobową, pojazdem pogotowia ratunkowego lub Policji.

Art. 45. 2. Kierującemu pojazdem zabrania się:

- przewożenia pasażera w sposób niezgodny z art. 39, 40 lub 63 ust. 1;

- przewożenia w foteliku ochronnym dziecka siedzącego tyłem do kierunku jazdy na przednim siedzeniu pojazdu samochodowego wyposażonego w poduszkę powietrzną dla pasażera;

- przewożenia, poza specjalnym fotelikiem ochronnym, dziecka w wieku do 12 lat na przednim siedzeniu pojazdu samochodowego.

Jak wynika z powyższych przepisów prawidłowym jest przewożenie 10 miesięcznego dziecka w foteliku ochronnym na przednim siedzeniu zarówno przodem jak i tyłem do kierunku jazdy.

Natomiast jeżeli pojazd wyposażony jest w poduszkę powietrzną pasażera to przewożenie dziecka może odbywać się tylko przodem do kierunku jazdy.